گاهي با جنون دست مي دهم.

بالاي برج بلندي كه دارم سقوط مي كنم،

در هر فرصتي كه به زمين نزديك مي شوم،

آهسته مي پرسم از خودم

پايان هر فرازي چنين فرودي است؟

سايه هاي ديرين فرود مي آيند.

همه جا صداي خش خش برگها، كاغذ هاست.

روي درياچه هياهوي برپاست.

نمايشي شگرف !

پرنده اي روي عكس خود خم شده است.

در پرتوي نور ماه،

تهي از رويا پر مي كشد

وقربانيان صبح از راه ميرسند

در انتظار نوبت خود .

آسمان چيزي نمي داند

شايد دوباره فصل خداي آفتاب است.

تا ساليان دراز

درختان فريبا اما منجمد ايستاده اند.

در وزش باد

آوازي بلند است.

مست هواي زمستاني

ماه را بنگر !

از دور دست نگاهي بر مي خيزد،

در حسي سنگين غوطه ور است.

سايه هايي در زمين

دلتنگم مي كند.

گاه پاييز ، حيرت زده پرسيدم از برگ زرد

مي خواهي چنين زير پاي كودكان

جويده شوي؟

يك:

او نيست؛ ولي هست‌تر از هستان است
چشم‌ش نگران باقي مستان است
دستان گدايي همه دور اندازيد
او ساقيِ ميخانه‌ي بي‌دستان است.

........زهير توكلي....................

دو:

من از شنبه ها بدم مياد حتي اگر اون روز روز تولدم باشد.

سه:

وديگر هيچ!

كمي دير است،

ازما گذشته است براي حرف زدن كاري كنيم.

انگار براي حادثه بايد،

فرصتي ديگر داشت.

شايد لابه لاي خاطرات گمشده ،

چشمهاي مغرور دوردست را،

بايد با لبخند تلخ بدرقه كرد.

اين روزها من آرام نيستم.

وتو را نمي شناسم.

كه از تقويم گذشته و حال بيرون افتاده اي.

اي كاش نامم را

اينگونه راحت فراموش نمي كردم،

وكوچه اي را كه دوست داشتم،

وباراني را كه مي باريد،

تا انتها قدم مي زدم.

ورنگهاي غريب ومبهم ،

كه ياسهاي دوست داشتني ام را پوشانده است،

مي شناختم.

اينجا هيچ باغچه اي درخت انجير ندارد،

حوضها از ماهي قرمز تهي است.

حالا به اندازه تمام خوابهاي كودكي فاصله داريم.

ماه تابستان
تاب مي خوردند بر درخت برگهاي گرما زده
گوش ميكنم به صداي درخت
در يك لحظه پروانه اي پرواز مي كند
به دنبال سرگرداني خود
سايه اي بر زمين ميلغزد
چيزي مي گويد
ژررف مي شود
شعله مي شود
بر زمين مي افتد محو مي شود
جايي نمي گيرد
خاكستري است كه با باد مي رود.

اين روزها .......................

اين روزها همين هم خيلي است براي بعضي ها كه اصلا حق ندارند

زندگي كنند،  براي كساني كه پول ندارند نفس بكشند وحياط ندارند

تا براي حل پرسشهاي خود در آن پرسه بزنند.

اين روزها  زنگ خاموشي خواهيم داشت، بعد از زنگ تفريح. اما هميشه

زنگهاي تفريح خيلي كوتاه است.

اين روزها زيباست ؟ تابستان خنكي است به لطف كولرهايي كه روشن

نيست.

و آب اين مايه حيات، چه سرابي است براي ماهياني كه در سينك

ظرفشويي شنا مي كنند.

اين روزها به شعر فكر خواهم كرد اگر دغدغه هاي  بي خودي

بگذارد.

تو شدي تلخ مثل قهوه.

ومن آواره در رويايي مي گشتم .

آوايي درونم مي پيچيد

چيزي در چشمانم مي جوشيد.

كسي رازت را نمي خواند.

چه بي بهانه سنگ شدي !

بر آبها كه حسرتت را داشتند

وخاك كه بالينت نشد.

نگاهها ودستها همه مي دويدند .

بالاتر از همه تو ايستادي

بي نگاهي كه بنگري

تاب نياورد زندگي.

دور دنيا تمام شد .

اينجا نقطه صفر شد براي ابد.

 

دف زنان به خانه ميروي

چندرنگ توي هم دويده است.

واژه اي ترا صدا نمي زند

چرخ دنده هاي نا كجاي زندگي

 روي ريل هاي توهمه  موازي اند.

راه مي روي در  انتهاي  مرگ.

راه مي روند در ابتداي حرف .

خاطره ؟ ستاره؟زندگي؟

سايه؟سيب ؟سادگي ؟

قرن ذكر وقاف وشوق؟

عصر عقل و ترس وجنگ!

قرن بعد و حرف وحرف!

تابويي كه با توست  

تابويي كه زنده است

رقص روي ساغري شكسته است   

تابويي كه ميرود به سمت مرگ

نصف ديگر تو است!

 

 

 

 

اين حرف تازه اي نيست ولي نوعي ديگر است!

گر دل نبود كجا وطن سازد عشق
ور عشق نباشد به چه كار آيد دل
اي درويش!هر كه عاشق نشد, پاك نشد وهركه پاك نشد, به پاكي نرسيد وهر كه عاشق شد و عشق خود را آشكار گردانيد پليد بماند وپاك نشد,از جهت آنكه آن آتش كه از راه چشم به دل وي رسيده بود ,از راه زبانش بيرون كرد,آن دل نيم سوخته در ميان راه بماند ,از آن دل من بعد هيچ كاري نيايد,نه كار دنيوي و نه كار عقبي ونه كار مولي.
( عزيزالدين نسفي )