سفر مرا به زمین های استوایی برد.

و زیر سایه آن (بانیان) سبز تنومند

چه خوب یادم هست

عبارتی که به ییلاق ذهن وارد شد

وسیع باش و تنومند و تنها، و سر به زیر،  و سخت.

سهراب سپهری

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت                                 وای مرغ بهشتی که دهد دانه وآبت

خوابم بشد از دیده در این فکر جگر سوز                            کاغوش که شد منزل آسایش وخوابت

درویش نمی پرسی وترسم که نباشد                             اندیشه آمرزش وپروای ثوابت

راه دل عشاق زد آن چشم خماری                                 پیداست از این شیوه که مست است شرابت

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت                             تا باز چه اندیشه کند رای صوابت

هر ناله وفریاد که کردم نشنیدی                                      پیداست نگارا که بلند است جنابت

دور است سر  آب از این بادیه هش دار                             تا غول بیابان نفریبد به سرابت

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل                                باری به غلط صرف شد ایام شبابت

ای قصر دل افروز که منزلگه انسی                                    یا رب مکناد آفت ایام خرابت

حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد                               صلحی کن و باز آ که خرابم ز عتابت    

 

 

 برگهای پاییزی

شناورند در آب

و دانه های باران

تاب می خورند در آسمان

خواب دیدم  مرواریدهای اقیانوس را گرد آوردم

تا به آنکه دوست دارم پیشکش کنم

اما افسوس

در خواب ندیدمش

باد پاییزی زمزمه می کند

در کوچه باغ

و در قلبم

ظلمت را.

شبانه در سفرم

دلتنگ شکوفه ها

خاطره ی بهار از این جا دور می شود

همه چیز تغییر می کند

باید به خواب بروم

در این شب تنها.

 

 

 

 

از شنبه ها بدم مياد اما انگار اين روزها هميشه شنبه است.

گاهي با جنون دست مي دهم.

از برج بلندي كه  سقوط مي كنم،

در  لحظه هايي كه به زمين نزديك مي شوم،

آهسته مي پرسم از خودم

پايان هر فرازي چنين فرودي است؟

سايه هاي ديرين فرود مي آيند.

همه جا صداي خش خش برگها، كاغذ هاست.

روي درياچه هياهوي برپاست.

نمايشي شگرف !

پرنده اي روي عكس خود خم شده است.

در پرتوي نور ماه،

تهي از رويا پر مي كشد

وقربانيان صبح از راه ميرسند

در انتظار نوبت خود .

آسمان چيزي نمي داند

شايد دوباره فصل خداي آفتاب است.

تا ساليان دراز

درختان فريبا اما منجمد ايستاده اند.

در وزش باد

آوازي بلند است.

مست هواي زمستاني

ماه را بنگر !

از دور دست نگاهي بر مي خيزد،

در حسي سنگين غوطه ور است.

سايه هايي در زمين

دلتنگم مي كند.

گاه پاييز ، حيرت زده پرسيدم از برگ زرد

مي خواهي چنين زير پاي كودكان

جويده شوي؟

يك:

او نيست؛ ولي هست‌تر از هستان است
چشم‌ش نگران باقي مستان است
دستان گدايي همه دور اندازيد
او ساقيِ ميخانه‌ي بي‌دستان است.

........زهير توكلي....................

دو:

من از شنبه ها بدم مياد حتي اگر اون روز روز تولدم باشد.

سه:

وديگر هيچ!

كمي دير است،

ازما گذشته است براي حرف زدن كاري كنيم.

انگار براي حادثه بايد،

فرصتي ديگر داشت.

شايد لابه لاي خاطرات گمشده ،

چشمهاي مغرور دوردست را،

بايد با لبخند تلخ بدرقه كرد.

اين روزها من آرام نيستم.

وتو را نمي شناسم.

كه از تقويم گذشته و حال بيرون افتاده اي.

اي كاش نامم را

اينگونه راحت فراموش نمي كردم،

وكوچه اي را كه دوست داشتم،

وباراني را كه مي باريد،

تا انتها قدم مي زدم.

ورنگهاي غريب ومبهم ،

كه ياسهاي دوست داشتني ام را پوشانده است،

مي شناختم.

اينجا هيچ باغچه اي درخت انجير ندارد،

حوضها از ماهي قرمز تهي است.

حالا به اندازه تمام خوابهاي كودكي فاصله داريم.

ماه تابستان
تاب مي خوردند بر درخت برگهاي گرما زده
گوش ميكنم به صداي درخت
در يك لحظه پروانه اي پرواز مي كند
به دنبال سرگرداني خود
سايه اي بر زمين ميلغزد
چيزي مي گويد
ژررف مي شود
شعله مي شود
بر زمين مي افتد محو مي شود
جايي نمي گيرد
خاكستري است كه با باد مي رود.