ومن که هی طول وعرض کاغذ های با طله را میگردم

باتلاق های زیادی این دور ونزدیک هست که

 میترسم آخرین بار توی یکی از این گودال های گل افتاده با شی

و من ترس دارم که بر گردم بی نور مهتاب

آن طرف تر که روشن تر است

آنجا که خیلی مانده به کلبه گدایی من

خنده میزند با لرزش گاه کاهش

و من هنوز دارم بی عینک میروم که برسم

وهی از تو نا امید تر دور خودم می چرخم

و تو راه را داری تا کجا میروی با کی

که هر چه میگردم پیدایت نمی شود و

آخ........

 تمام جوهر ها ریخت روی این تنها کاغذ من

که جشن سیا هی  ریخت من و تو و کاغذ کامل بشود!