این تکه ها

تقدیر خاطرات مه گرفته است .

حرفی نیست

 این نخهای سیاه و سفید

در قاب زخمی دیوار زمستان میشوند

به خواب میروند!

اما من در میان

غبارآلودی تنگ

 از دستان تو چکیده ام!

شاید تا صبح نمانم..........................